“We did it”, mailde ik de meiden deze week. En daarmee is alles gezegd over ons kampioenschap. Een geweldige prestatie waar ik erg trots op ben. In dit stuk wil ik graag vertellen over de opbouw naar deze happening. Het is een weergave zoals ik het zelf heb ervaren. (Jeroen Bos)

Vanaf de eerste jaren dat ons damesteam in de competitie speelde, waren ze hekkensluiter. Zeker zes seizoenen speelden ze in de onderste regionen van de derde klasse. Niet echt stimulerend natuurlijk. Speelsters kwamen en gingen. Weinig continuïteit dus. Eigenlijk waren ze het lachertje van de vereniging. Als partner van Danielle maakte ik het van dichtbij mee. Ze speelde al vanaf 1999 competitie. In 2004 had ik er enkele jaren opzitten als coach van de heren. We werden in 2003 kampioen en in 2004 deden we leuk mee in de rayonhoofdklasse 2. Ik merkte echter zelf dat ik niet genoeg bagage had om een team op dat niveau verder te helpen. In dat jaar meldden een aantal leden (Hans Duursma, Henk Tabak en ondergetekende) zich aan voor de trainer-A cursus. Deze cursus voedde de behoefte om echt weer bezig te gaan met de Fundamentals van het basketbal. Het damesteam leek een goede match.

Met een fanatiek team (standaard twee keer in de week trainen) klommen we langzaam uit het dal. In het eerste jaar eindigden we in de middenmoot, maar belangrijker, we telden weer mee binnen de vereniging. In het tweede jaar werden we zelfs derde in de competitie. Damesbasketbal begon weer te leven. Graag wilde ik hieraan een vervolg geven, maar door allerlei omstandigheden haakten er teveel mensen af om een representatief team op de been te brengen. Waarschijnlijk is deze periode de minste geweest van de jaren 2000-2010. Naast het damesteam, haakte ook het eerste herenteam af dat op het nippertje promotie miste naar de hoofdklasse. In redelijk afgeslankte vorm ging de vereniging verder.

In 2006-2007 trainde ik onze jongste jeugd en had ik voor mezelf het damesbasketbal vaarwel gezegd. Danielle speelde inmiddels bij Bedum Blues en regelmatig was ik te vinden in sporthal De Beemden. Door interne omstandigheden zocht het bestuur in januari een trainer voor de meisjes u18. Dit team bestaande uit o.a. Annemieke, Carolien, MarliesP en Marloes gaf mij toch wel weer de voldoening om enthousiast te worden. In Bedum (sorry bestuur, ik mag het nu wel toegeven J) had ik al enkele malen ingevallen als coach van de dames. We speelden met onze meiden zelfs een oefenwedstrijd tegen hen. Bij Bedum stonden Ellen, MarliesN en Danielle in het veld. Gelukkig voor ons wonnen we! Ondertussen was al duidelijk dat er een kern van meiden u18 over zou blijven, maar niet genoeg voor een team. Zo ontstond het idee om weer een damesteam op te richten. Een aantal oud-gedienden kwam terug en Danielle met in haar kielzog Ellen.

Met echt een minimale bezetting begonnen we het seizoen 2007-2008. Ellen, Danielle, Marlies P, Annemieke, Carolien, Jolien en Wilma waren de zeven (!) speelsters. Toen blessures hun intrede deden, konden we op het laatste nippertje af en toe een beroep doen op Jose Verhage, ook afkomstig uit Bedum. Van dat seizoen dateert ook onze laatste thuisnederlaag (we zijn dus in 2008, 2009 en 2010 thuis ongeslagen!!!) Rebound uit Dokkum werd kampioen, Flying Red tweede en wij verrassend derde! Onze speelstijl was simpel, hard verdedigen en rennen, rennen en nog eens rennen. Voor het eerst speelde ik met twee centers met snelheid op de break (Carolien en Annemieke). Voor mijn gevoel hebben we echt het maximale uit dit team gehaald. Door de beperkte wisselmogelijkheden was iedereen volledig op elkaar ingespeeld. Helaas brak ons dat wel op tegen de topploegen.

In de zomer werden we versterkt doordat Jose fulltime ging spelen. Janine kwam weer terug en zo werden we iets breder. Doelstellingen hadden we niet echt, ja hoger eindigen dan plaats drie. We waren er echter wel van doordrogen dat we dan gevrijwaard moesten blijven van blessures en andere pechgevallen. In het najaar van 2008 verloren we in Peize mede omdat Ellen geblesseerd moest toekijken. Eveneens in een gehavende samenstelling speelden we gelijk tegen Aris. Puntverlies dat een half jaar later noodlottig bleek. Vanaf januari hadden we nog maar zes speelsters over. Net als het jaar ervoor, groeide dit kleine gezelschap toe naar grote vorm. Wat heet, er werd niet meer verloren. Helaas voor ons deed Peize dat ook niet meer. Tot…ze in Uithuizen kwamen. In een mooie ambiance met 100 toeschouwers wonnen we ruim en kwamen tot één punt terug op de ranglijst. Echter zij deden wat van hen verwacht mocht worden, namelijk winnen. En zo misten we het kampioenschap op één puntje… Balen!

Vanaf de eerste training in 2009-2010 was voor iedereen duidelijk wat ons doel was; kampioen worden!! Met de frustrerende gedachte aan vorig seizoen werd menigmaal de mentale knop omgezet. Marlies Neggers kwam ons nu versterken en dat hielp ons natuurlijk geweldig. Marloes kwam terug en ineens had ik te maken met vier speelsters die op de spelverdelerspositie konden spelen. Door deze luxe liet ik de speelsters die aanvallend het meest in het spel zaten vaak als forward spelen. We zijn dan ook het enige team dat graag tegen een full-court-press speelt. De snelheid was nog steeds een geducht wapen, maar ik zag ook dat teams zich tegen onze speelstijl gingen wapenen. Het lot van een goed team, zeg maar. Lange aanvallen, trage zones en fysiek geweld leken het beste wapen tegen ons. En inderdaad daar ligt ons zwakke punt. We hebben geen grote center die bestand is tegen het geweld. En zonder rebound, geen fast-break. Zo simpel als wat. We konden al een goede man-to-man neerzetten en een 2-3 zone, maar nu zijn we vaker gaan variëren in de defensie. We trainden al vlot op onze jojo-zone. Ellen was de jojo en dit bleek uiterst effectief op dit niveau. We zijn snel terug in de verdediging en deze actieve combinatieverdediging zorgde voor veel verwarring bij onze tegenstanders. Tot aan de kerst wonnen we alle wedstrijden, 10-0. Dus ook de thuiswedstrijd tegen Aquila en de uitwedstrijd tegen Joure, de door mij gevreesde tegenstanders. Rond de feestdagen werden we versterkt door Janet Dolfing. Eindelijk mijn grote center! Hiermee kregen we ineens nog meer tactische middelen. Grote domper was de uitnederlaag tegen Aquila. We stortten in in de laatste minuten en dat is een kampioen onwaardig. Na lang evalueren wisten we toch vlot de puntjes weer op de i te zetten. Concurrent Aquila hielp ook goed mee door uit van Aris en Joure te verliezen. Joure verloor ook uit van Aris (thuis dus de reuzendoder). Doordat we alles bleven winnen en Aquila en Joure op vier punten bleven, kwam het tot een spannende eindfase. Niet als je kijkt naar de ranglijst, maar wel als je kon kijken in onze hoofden. Het besef dat het kampioenschap voor het grijpen lag, hakte er ongemerkt toch in. Iedereen wilde het zo graag! Grote zorgen had ik bij de uitwedstrijd in Leeuwarden tegen Aris (zie eerdere zeges) We ploeterden driekwart van de wedstrijd gelijk op in een rugbyduel. Gelukkig hadden we een goede scheidsrechter. In het vierde kwart was bij de thuisploeg de koek op en sloegen we het beslissende gat. Mentaal erg sterk gespeeld van ons! En op wonderbaarlijke wijze gingen we vlot daarop bijna thuis onderuit tegen Arrows. Ellen en Marlies niet van de partij en dat scheelt in de ervaring. Gemazzeld en met 45-43 gewonnen. Maar ook dat geluk dwing je af als kampioen. Uit tegen Olympia vorige week geen enkel probleem en zelfs voor de tweede keer de honderd gehaald.

En dan stuit je thuis op Oaters uit Joure, sinds de toevoeging van Renate Uninge ongeslagen. Deze sympathieke center is zonder twijfel de beste speelster in deze klasse. Ja, ik was best onzeker over dit duel. De spanning werd opgevoerd en al vlot werd in de wandelgangen duidelijk dat er veel toeschouwers zouden komen. Ook zouden er veel dingen rondom het duel georganiseerd worden. Op vrijdagavond deden de meiden een schottraining. Ik had ze verboden om met de heren mee te trainen. Ik wilde het noodlot niet tarten met “last-minute” blessures. ’s Avonds aan de bar kwamen bij de eerste zenuwen. De “jonge meiden” zochten zaterdag afleiding en kwamen bij ons thuis eten. Vol overgave zag ik ze bedankjes maken voor de toeschouwers en programmaboekjes nieten. Op een bepaald moment namen ook de zenuwen bezit van mij. Ondertussen wist ik al dat veel activiteiten alleen doorgang konden vinden bij winst. Zo regelde sponsor Bertil Sietsema een DJ voor het eventuele kampioensfeest. Tijdens de wedstrijd was hij minstens zo zenuwachtig als wij. Wel of niet bellen? Voorzitter Wim van Nieuwenhuyzen zag het ’s middags ook somber in. Konden onze meiden de druk aan? In de sporthal kon ik me lastig concentreren op de mini-wedstrijd, die trouwens gruwelijk spannend was! De spandoekenwedstrijd kwam goed tot uiting. Bijna tien spandoeken konden alvast worden opgehangen ter decoratie. De mini’s hadden echt hun best gedaan. Langzaamaan liep de zaal voller en voller. Nog nooit zag ik zoveel toeschouwers in onze hal. Uiteindelijk zijn er meer dan 120 mensen geteld! Op TV-Noord zag ik maandag bij de eredivisiedames van Celeritas er ongeveer de helft! Er waren gastoeters, ratels en allerhande lawaaiproducerende middelen. Als klapper op de vuurpijl had Sietsema een heuse spelerspresentatie geregeld. De speelsters van Joure kregen een warm applaus, maar toen het licht uitging en de spotlight door de zaal ging, ging het dak eraf. Een voor een kwamen de meiden in het licht richting middenlijn lopen. Speaker Joop deed het geweldig. Toen de lichten aangingen, floot hoofdscheidsrechter Tabak voor 1 minuut en vielen de zenuwen wat weg.De wedstrijd was op een kwart na slecht van onze kant. Toch leek ook Joure onder de indruk van de onalledaagse ambiance. De Ommelander Courant schreef maandag ook een heerlijk stuk over alles rondom de wedstrijd. Ik heb de wedstrijd nu drie maal gezien op video en heb moeten constateren dat ik hem ondanks alle slechte dingen moet koesteren. Ten eerste zag ik een vechtmachine aan het werk en ten tweede een geweldig hecht team. Alle tactieken ten spijt, gaven deze elementen de doorslag. Er viel geen wanklank binnen het team. Iedereen gaf het uiterste. 

Mijn complimenten gaan ook uit naar Ellen. Haar eerste kampioenschap in meer dan 25 jaar basketbal en dan spelen onder de pijnstillers. Toen de wedstrijd afgelopen was, bleek ze door een ernstige blessure heen gespeeld te hebben. Over karakter gesproken! En dan die schoten blijven raak gooien (techniek he ;-) deze wedstrijd.Mijn complimenten gaan ook uit naar Marlies N die voor de wedstrijd van mij de opdracht kreeg om de ploeg te leiden. Ze deed dit met verve en bleef koel in de slotfase. Schijt hebben aan de omgeving en de ballen gewoon scoren.Mijn complimenten gaan ook uit naar Danielle die nerveus begon maar in het tweede kwart loskwam met acht punten en liefst zes aanvallende rebounds plukte in dit duel! En dat als spelverdeler.Mijn complimenten gaan ook uit naar Marlies P die vanaf de bank kwam en gewoon haar eerste bal in de basket zag verdwijnen en terecht bij de huldiging complimenten kreeg van de voorzitter.Mijn complimenten gaan ook uit naar Marloes die de enige driepunter scoorde en vanaf de spelverdelersplaats nooit de bal inleverde.Mijn complimenten gaan ook uit naar Annemieke die samen met Danielle toprebounder werd met negen stuks en daardoor een belangrijke bijdrage leverde aan de zege.Mijn complimenten gaan ook uit naar Carolien die met haar enige score het duel op slot gooide in de slotfase en daarnaast wel tien keer op de vloer belandde achter de bal aan.Mijn complimenten gaan ook uit naar Janet die in de eerste helft als een tijger stond te verdedigen op Uninge en in het vierde kwart een belangrijk schot maakte.Mijn complimenten gaan ook uit naar Wilma die niet speelde maar ondanks haar blessures toch het hele jaar het team bleef steunen.Als laatste verdient Bertil een pluim. De sponsor heeft zich echt voor ons uitgesloofd en een geweldig feest geregeld ’s avonds. 

 

 
Hoofdsponsor
Bord/Team Sponsoren
Krijgsheld bloemen en planten
Kramer